Doorgaan naar hoofdcontent

Hoe een jonge sociaal werker studente omgaat met moeilijke doelgroepen

Demi (midden) met de mbo-groep
Een interview over emoties en ervaringen

Demi van Run is een 17-jarige student sociaal werk aan het Vitalis College. Ook is zij stagiaire bij Playing for Succes. Dit is een organisatie dat kinderen/jongeren helpt van tussen 9 en 25 jaar met sociaal-emotionele problemen. 

Hoe ben je bij Playing for Success terecht gekomen?

Ik doe de opleiding sociaal werk. Ik hoorde van vrienden van tevoren al over Playing for Success. Dat sprak mij al aan. Later kreeg ik er meer info over en wist ik dat het iets voor mij was. Ik was daarom ook blij toen ik er solliciteerde en werd aangenomen

Met wat voor soort groepen werk je?

Op dinsdag werk ik met een groep mbo’ers, op de woensdag met een groep vluchtelingen.

Wat voor soort problemen kom je tegen bij de groep mbo’ers?

Agressie. Niet dat ze altijd boos zijn, maar zodra ze een bepaalde prikkel krijgen kunnen ze sneller boos worden dan anderen. Niet willen leren. Ook komt haantjesgedrag veel voor. Jongens die altijd de stoerste en de beste willen zijn. Dit zorgt voor spanningen omdat er meerdere van zijn. Over hun thuissituatie vertellen ze eigenlijk niks. Als ze dat wel zouden doen, zou ik ze veel beter kunnen helpen. De meesten zijn heel gesloten. Ze doen heel stoer maar zijn eigenlijk onzeker. Ze worden wel steeds meer open, vertellen meer dan toen ik hier 2 maanden geleden begon.

Agressie is dus een probleem, heb jij je weleens angstig gevoeld?

Ja, absoluut. De 2e les dat ik met de mbo-groep meeliep werd er een meisje boos. Er was iets gezegd, wat weet ik niet precies meer. Zij gooide een stoel naar een jongen waar ik naast zat. Toen was ik bang ja. Toen wist ik nog helemaal niet hoe ik daar mee moest omgaan. Daar schrok ik zeker van. Ik weet nog steeds niet hoe ik met zoiets moet omgaan, ik denk dat daarvoor nu ook gewoon de docent is.

Agressie is dus soms toch aanwezig. Aan de andere kant, waren er ook momenten van blijdschap, toen er iets lukte?

Aan het begin, toen de klas nog groter was. Nu zijn er een aantal op stage. Toen was er een jongen die de groep vaak aan het stangen was. Toen ben ik met hem gaan sporten, dit deed hij heel goed. Heel de ochtend met hem gesport. De week erna kwam hij weer naar me toe met ‘gaan we weer sporten?’. Dat deed me echt heel goed.

Hoe voelt het voor jou om met die mbo’ers te werken?

Het is lastig, maar niet dat ik me niet goed erbij voel. Het is wel leuk om te doen. Zeker een goede doelgroep voor mij om te leren werken. Je raakt niet echt bevriend met ze, maar krijgt wel een band met hen. Als ze er niet zijn dan vindt je het wel jammer.

De groep vluchtelingen is natuurlijk heel anders, maar hoe is het om daarmee te werken?

Beetje hetzelfde. Het is een minder lastige doelgroep, maar wel leuk. Niet per se een leukere doelgroep. Ik heb met die vluchtelingen een minder goede band omdat het lastig vind hen te verstaan. Het is zeker een leuke doelgroep, maar wil er later niet mee gaan werken.

Zie je progressie bij beide groepen?

De vluchtelingen komen maar 8 weken, dus daarna weet je niet wat er met ze gebeurt. Je ziet wel dat hun Nederlands in die 8 weken vooruitgaat, rekenen steeds beter. De mbo-groep komt het hele jaar, maar echt vooruitgang zie je niet echt. Wel wat kleine dingen, zoals het vinden van een stage.

Wat vind je ervan dat er weinig progressie is bij de mbo-groep?

Zonde. Sommigen zijn gewoon heel slim en integer, maar daar doen ze niks mee. Dat komt omdat het dan ‘niet stoer’ is om je best te doen op school. Dat vind ik heel jammer.

Twee verschillende groepen met niet altijd de progressie die je wilt zien, haal je wel voldoening uit je werk?

Als ik s ochtends vroeg uit bed moet, vertrek van huis, heb ik eigenlijk helemaal geen zin. Zodra ik daar ben veranderd dat. Als je eenmaal begint ben je blij dat je daar bent. Aan het einde van de dag denk je ‘het was weer een goede dag vandaag’. Ik hoop iedereen iets mee te geven waar ze iets aan gaan hebben.

Op dit moment ben je nog maar ‘gewoon’ een stagiaire, iemand die nog dingen leert. Heb je nog dingen die je zeker wilt leren, leerdoelen?

Jazeker. Sowieso voor de mbo-groep, hoe je hen het beste kan aanpakken en aanspraken. Ik ben iemand die snel haar woordje klaar heeft als iemand iets tegen mij zegt. Als sociaal werker op professioneel vlak is het niet de bedoeling als je hen tegen gaat spreken op een manier die zij niet willen.

Afsluitend, een vraag die ik elke geïnterviewde stel: vind jij jezelf een mooi mens?


In dat opzicht wel denk ik. Ik geef hen iets mee waar ze voor altijd iets aan hebben. Ik denk dat mij dat wel een mooi mens maakt.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Video reportage over Fernando Lewis

Naar aanleiding van de door Willem II met 5-0 gewonnen wedstrijd met PSV maakte ik een korte video reportage over Fernando Lewis. Script: Seán van Zon en Job Zwamborn Camera: Job Zwamborn Editing: Danny Klerks



De Kruikenzeikers en de Ratten: een oplaaiende rivaliteit

Een groot deel van voetbal is rivaliteit, ook bij Willem II. De grote rivaal van de Kruikenzeikers is NAC Breda, de Ratten. Hoe leeft die rivaliteit bij beide clubs?
Het was onvermijdelijk dat deze clubs rivalen werden. Breda en Tilburg zijn twee steden die erg dicht bij elkaar liggen. Van het NAC-stadion, het Rat Verlegh, doe je er precies 25 minuten over om bij het koning Willem II stadion te komen. Willem II is de oudere van de twee, opgericht in 1896. NAC is opgericht in 1912. De prijzenkast van beide clubs is niet erg goed gevuld, Willem II werd drie keer landskampioen en won twee keer de beker, NAC won 1 keer het landskampioenschap en de beker. Bij beide clubs was dit in een ver verleden Op het oog vergelijkbare clubs dus. Crossing thedivide Als spelers of trainers in Engeland van de ene naar de andere rivaal stappen noemen ze dat ‘crossing thedivide’, de kloof oversteken. We spreken met fans van beide clubs. Aan de Willem II kant doen wij dit met Joris Gemen

De zwanenzang van El Blanquito

Andrés Iniesta op de persconferentie waar hij zijn afscheid aankondigt. ©Metro

Door: Seán van Zon

Zondagavond 20 mei 2018 speelt Andrés Iniesta, El Blanquito (de bleke), zijn laatste wedstrijd voor FC Barcelona. De sierlijke voetballer werd altijd geprezen, in binnen en buitenland. Hoe een kleine jongen uit Fuentealbilla een nationale held werd.

Andrés Iniesta Luján werd op 11 mei 1984 geboren in het kleine Fuentealbilla, zo’n 250 kilometer ten zuidoosten van Madrid. Iniesta begon zo’n carrière op 10-jarige leeftijd bij Albacete. Deze club zou hij later van de ondergang redden door een aandeel in de club te kopen. 2 jaar later vertrok hij naar de jeugdopleiding van FC Barcelona, La Masia.
De beginjaren Iniesta kwam daar als stille, verlegen jongen. Hij huilde toen hij weg moest van zijn ouders, had heimwee. Toch viel deze kleine jongen gelijk op, hij zou dan ook in de jeugd succesvol zijn. In het seizoen 2002-2003 debuteerde hij, toch duurde het even voor hij een vaste kracht zou worde…